ما سر خوشان مست دل از دست داده ايم
دم خدا گرم که از آسمون برامون برف فرستاده . اما حیف که نمی تونم زیاد از نعمتش استفاده کنم چون مجبورم بشینم خونه و درس بخونم و فقط از پشت پنجره برف را نگاه کنم . خدا کنه بعد از امتحان ها هم برف بباره تا سال ۸۴ را با برف بازی به پایان برسونم .
امروز براتون یک گزارش تصویری دارم از شاهکار اورپایی ها . دوستان ساکن در قاره ی سبز پلی زدند بین سوئد و دانمارک که مقداری از آن زیر آب است تا کشتی ها بتوانند رد شوند . عکس های زیر را ببینید و مثل من هم لذت ببرید و هم حسرت بخورید !
هر وقت که در بازی سوتی می داد ، بعضی از دوستانم به یاد من می افتادند ! و این شاید به این دلیل بود که خیلی در بابش کاغذ سیاه کرده بودم . مطمئنم که اگر بازیکن تیم ملی نبود ، اینقدر رویش حساس نبودم اما وقتی که می دیدیم او یکی از یازده مرد برانکو است ، اشتباهاتش برایم غیر قابل تحمل بود . احتمالا تا حالا فهمیده اید که در مورد چه کسی حرف می زنم . در گذشته در مورد محمد نصرتی خیلی نوشتم و این بار هم چنین قصدی دارم ، البته با یک سری تغییرات . این دفعه می خواهم به اندازه ی تمام انتقاداتی که از او کردم ، در وصف خوبی بازی های چند وقت اخیرش بگویم .
از بازی با صبا بود که حرکت رو به جلوی خود را شروع کرد و در بازی با سایپا هم کارش را ادامه داد . البته اولین بار که خودم نصرتی ۲۰۰۶ را دیدیم ، بازی استقلال ـ پاس بود . نمی دانید چه حالی داشتم وقتی می دیدیم دفاع چپ ضعیف تیم ملی در پست جدیدش خود نمایی می کند . نصرتی در پست دفاع پوششی در مقابل با تیم اول لیگ همه کار کرد . اینقدر خوب بازی کرد که اکبرپور و عنایتی نتوانستند حرکت مثبتی را انجام دهند . ( البته نباید بازی خوب شیرزاد و خورج را نادیده گرفت . ) شماره ی ۵ پاس مقابل آبی های تهران بالاتر از آنها اکثر ضربات سر را زد . در ضمن نصرتی قدرت رهبری خودش را هم نشان داد و خیلی دفاع پاس را رهبری کرد . روند رو به رشد نصرتی در بازی با پرسپولیس هم ادامه داشت و او مانند چند بازی گذشته اش خوب کار کرد و یک مهره ی کار ساز برای دنیزلی بود . محمد نصرتی عوض شده است و این غیر قابل انکار است اما فقط امیدوارم که همیشه اینگونه باشد ، چون دیگر علاقه ای ندارم از شماره ی بیست تیم ملی انتقاد کنم .
دیروز دومین سالگرد زلزله بم بود که در آن 42 هزار نفر از هم وطنانمان فوت کردند که اگر کمی خانه هایشان مستحکم تر ساخته می شد ، الان اینهمه ایرانی نمرده بودند . نمی خواهم حرف زیادی در مورد جانباختگان این حادثه بزنم چون تا دنیا ادامه دارد ، ایران هر چند سال یک بار از این فجایع را می بیند و هیچ وقت هم درست نمی شود . آن 42 هزار نفر که فوت کردند و دیگر هیچ فرقی هم برایشان نمی کند که ما بیاییم تکرار مکررات کنیم . چون نه آنها زنده می شوند و نه مرهمی می شود بر داغ بازماندگانشان .
اما در این زلزله ی بم علاوه بر 42 هزار نفر ، شاید بتوان گفت که تاریخ چند هزار ساله ی ما هم فرو ریخت . نمی دانم قبل از این حادثه به ارگ بم رفته اید یا نه اما من دو سال قبل از این فاجعه به همراه پدر و برادرم به آنجا رفتم . واقعا نمی دانم که حال و هوای آنجا را چگونه توصیف کنم . وقتی به بالاترین نقطه ی ارگ بم رسیدم یک احساس خاصی بهم دست داد . آن روز از قرن 21 سفر کرده بودم به قرنها پیش . تا اون موقع هیچ وقت چنین حالی به من دست نداده بود اما آن روز چنان احساس خوبی می کردم که دلم نمی خواست دیگر به خانه برگردم . یادم می آید که به خودم گفتم که هر وقت به کرمان رفتم ، حتما سری هم به ارگ بم بزنم اما نمی دانستم که آن روز ، اولین بار و آخرین باری خواهد بود که عظمت ایران قدیم را می بینم .
استقلال هم که قهرمان نیم فصل شد و پرسپولیس هم باخت . آمدن گومنش به ایران کمی مشکوک است . نمی دانم چرا فکر می کنم برای تیم ملی آمده نه پرسپولیس . در هر حال من دیگر خوابم می آید . نای نوشتن ندارم . فقط آمدم که بگم منم هستم .
همتون را به خدای بزرگ می سپارم . خداحافظ
