فوژان

پندار:خداداد کار زشتی کرد. نه فقط به این خاطر که می گویند یک خبرنگار را زده است. به این خاطر که دخترک 11-12 ساله وجود من نتوانست، دلیلی برای مقصر نبودن خداداد حداقل برای خودش پیدا کند و به نظرم، نا امید کردن یک کودک، زشت ترین کارست!

می دانی آقای عزیزی، کار تو هزار بار دخترک را بیشتر غصه دار کرد نسبت به زمانی که تن به جبر زمانه ( شما بخوانید زور مادر ) داد و به کلاس زبان رفت و در نهایت دقایق پایانی بازی را ندید. تلاشش برای متقاعد کردن مادر که ببیند خیابان ها چقدر خلوت است و به طور حتم کسی امروز کلاس نمی آید، همانقدر بی نتیجه بود که تلاشش برای اتبات بی گناهی شما با آن دلایل بچه گانه برای دوستانش و شاید خودش.

بگذار یک چیز را از طرف او اعتراف کنم؛ هیچ وقت اینقدر حرصش نگرفته بود وقتی غیر فوتبالی ها می گفتند :« همه شان، همین جوری ند. از ده کوره پا می شن میان و بعد از مدت کوتاهی صاحب همه چیز می شن.». داشتم می گفتم او هیج وقت اینقدر حرصش نگرفته بود حتی وقتی که در عین انتظار برای رسیدن مادر، از خوشحالی می پرید هوا و سوت می زد، کسی کنارش گفت :« تو برو عروسک بازی ات را بکن! »

اگر الان «جواد خیابانی» اینجا بود، طبق عادت، احتمالا تو را «غزال تیز پا» خطاب می کرد و دو ساعتی هم در باب اخلاق ورزشی حرف می زد و این حرفا. اما من نه تو را غزال تیز پا صدا می زنم و کاری به اخلاق ورزشی و جوانمردی دارم. فقط می خواهم بگویم که این دخترک تا همین هفته پیش فکر می کرد، بزرگترین افسوس فوتبالی اش را زمانی خورد که نتوانست تا آخر در شادی خیابانی شرکت کند و خیلی زود مجبور شد برود گوش به صحبت های تلویزیون بدهد.اما به لطف شما و دوستان، این «افسوس» در ظرف بزرگتری برایش سرو شد.