من كه بالاخره نفهميدم اين بازي اي كه از شب يلدا آغاز شده و انگار به (( بازي يلدا )) هم معروف شده، در مورد نكات خصوصي مان است و يا قسمتي از شخصيت مان كه دوستان وبلاگي كمتر از آن با خبر هستند. در هر دو صورت دعوت از من براي شركت در اين بازي كار اشتباهي است. چون يا 0 ام يا 1 و چيز خاصي نمي تونم در اين مورد بنويسم. در هر حال به دعوت عماد عزيز لبيك گفتم و وارد اين بازي شدم.

1)   در دوران كودكي بر خلاف تمام دختر بچه ها كه طرفدار كارتون هايي مثل سفيد برفي، سيندرلا و ... هستند، به فيلم هاي پليسي و جنگي علاقه ي وافري داشتم و نهايت آرزويم اين بود كه يه روزي پليس جنايي شم. و بايد اضافه كنم كه محبوب ترين فيلم آن دوران من، (( جنگ ستارگان )) بود كه حدودا شونصد بار ديدمش.

2)   توي اين تهرون بزرگ، تنها يه جاست كه وقتي واردش مي شم، ‌غم و غصه هامو فراموش مي كنم و اونم پارك لاله است. نمي دونم چرا اما وقتي توي اين پاركم، بيشتر از هر زماني ديگري شادم و البته اين ويژگي بين من و بچه هاي ديگري كه با هم مي رفتيم پارك، مشتركه.

3)      يه زماني طرفدار دو آتيشه ي علي دايي بودم. ( البته الان نه تنها طرفدارش نيستم، مخالفش هم هستم . )

4)   اگه مي خواين وزن كم كنيد، پيش دكتر نريد و پول الكي خرج نكنين. فقط كافي يه مدتي با من سر يه ميز غذا بخوريد تا از هرچي غداست حالتون به هم بخوره. به شدت آدم بد غذايي هستم و اگر باور نداريد مي توانيد از نيما يا آرش بپرسيد.

5)   18 سالگي ام در نمودار زندگيم يه نقطه ي بحراني بود. قبل از اين سن فقط درس مي خوندم و توي باشگاه هاي مختلف تمرين واليبال مي كردم و اهل كتاب هم نبودم. از 18 سالگي به بعد اوضاع فرق كرد و بي خيال هرچي درس و ورزش شدم. امروز، تو يه چارديواري كوچيك يا پشت كامپيوترم ( مي خونم، مي نويسم ) و يا دارم كتاب مي خونم و فيلم مي بينم.  

اینها هم دعوتی های من:

۱) آزاده بهشتي از جامعه ي خبرنگاران

۲)فرنوش قوامی فر از جامعه ی دانشجویان ۵۰ تومانی

۳)حسین حیاتی از جامعه ی بچه های اون ور مرزی

۴)بهرنگ تاج دین از جامعه ی کسانی که به همه چیز معترضند حتی خودشون!

۵)نیما اکبرپور از جامعه ی کامپیوتری

پ.ن۱ : کاش عماد رو هم مثل اردشیر توجیه می کردم که من را دعوت نکند

پ.ن ۲ : توضیحات بیشتر در مورد بازی یلدا را در اینجا ببینید.

پ.ن ۳ : یلدا بازی نیک آهنگ هم در نوع خودش جالبه