در ستایش گریستن
وسط نوشتن گزارش، فکری بی ربط ذهنم رو مشغول کرد. من هم که خدای جا دادن چیزای بی ربط توو ذهنم هستم، اونم یک دفعه.
خلاصه، به این فکر کردم که اگر قدرت گریه کردن نداشتم، چه اتفاقی می افتاد؟ فکرش هم حالم رو خراب می کرد. اما خدا رو شکر، توو این یه مورد، استعداد خوبی دارم!
در اوج شکر نعمت بودم که یواشکی(!) برای اونایی که توانایی گریستن رو ندارن، دعا کردم. آرزو کردم که اونا هم این قدرت رو پیدا کنن؛ چون فکر می کنم، جز لاینفک زندگی!
فقط یه لحظه به این فکر کن که نتونی گریه کنی. اون وقت که یا از غمباد می ترکی و یا از روی ناچاری مجبوری با هر فشار هرزه دستی، بی سبب فریاد بزنی:" آه من بسیار خوشبختم"!
