فوژان

کرمان است و یک «پته»

fojhan — Fri, 10 Oct 2008 15:24:16 GMT

گزارش چند رسانه ای از پته ( یکی از صنایع دستی کرمان ) در سایت زیگزاگ

برای دیدن گزارش، اینجا کلیک کنید

رهبر پرسپولیس باید در تمام جبهه ها بجنگد

fojhan — Thu, 09 Oct 2008 09:01:58 GMT

شاید، بهترین راه برای پی بردن به مشکلات احتمالی مربیان خارجی در ایران، صحبت کردن با خودشان باشد. از این رو به سراغ «افشین قطبی» رفتیم و در این مورد با او به گفتگو نشستیم.

در بخش نخست این مصاحبه که هفته گذشته منتشر شد، با افشین قطبی بیشتر در مورد مسائل باشگاهی و بازیکنان صحبت کردیم. او به «زندگی کوتاه مدیرعامل و مربی در باشگاه های استقلال و پرسپولیس» اشاره کرد و گفت: «به همین دلیل، سرمربی و مدیرعامل این دو باشگاه، به الان فکر می کنند و برای شان سخت است به فکر آینده باشد.» در ادامه بخش پاياني اين مصاحبه را می خوانید.

از ایرانی بودن، استعفا می دهم

fojhan — Tue, 07 Oct 2008 20:06:19 GMT

ایرانی، درد. ایرانی، کوفت. هر کاری کنید، دیگر رگ « غیرت ایرانی» ام بالا نمی زند. اصلا دیگر رگی نمانده است که بخواهد بالا بزند. علاقه و افتخار هم به کوروش کبیر و کتیبه معروفش هم به زباله دان تاریخ پیوسته است.

کله ام هم از این خزعبلات پر است؛ فرهنگ غنی ایرانی و تمدن چند هزار ساله. تمام اینها را بگذارید دم کوزه و آبش را بخورید. دیگر حنای تان برایم رنگی ندارد. بیایید ایران تان را بگیرید، ارزانی خودتان.

اما سعی نکنید، شعور انسانی ام را بگیرید؛ چون مانند «آب در هاونگ کوفتن» است.

و چقدر هاونگ در ایران کم یاب شده است. حتی کار به بازار سیاه هم در زمان «مدرک کردان» کشیده شد. به تازگی هم خبر رسیده جناب لاریجانی حدود 270 تا هاونگ خریده است. البته برای این کار، رئیس مجلس آتش به مالش ( بیت المال ) زده و بابت هر هاونگ 100 میلیون پرداخته است.

اما کاش، ایشان می دانست، با تشبیه کردن 100 میلیون به خیار و سیب نمی تواند، «شعور ما» را به جای آب در هاون بکوبد و ضرب المثل جدیدی پدید آورد.

فوتبال ایران، «خارجی زایی» یا «خارجی زدایی»؟

fojhan — Tue, 23 Sep 2008 13:58:05 GMT

گفتگو با افشین قطبی، سرمربی پرسپولیس- بخش نخست

مربی های بزرگ را آوردند، اما فوتبال مان بزرگ نشد. از «ایوویچ» تا «بلازوویچ» و «دنیزلی»، هیچ کدام نتوانستند در ایران بزرگی کنند. مربیانی که در کشور های دیگر، موفق بودند، گویی در ایران طلسم شده بودند. کم کم، شک کردیم که یک جای فوتبال مان لنگ می زند و بعد از حرف «افشین قطبی»، شک مان به یقین تبدیل شد. او در مصاحبه با «خبرگزاری فارس» گفته بود: «مطمئنم هیچ مربی خارجی، دیگر حتی در فوتبال ایران را نخواهد زد.»

برای همین، ما در خانه افشین قطبی را زدیم تا او به عنوان یک مربی خارجی- ایرانی، از راز عدم موفقیت مربیان خارجی در چند سال اخیر بگوید:

موفقیت یک مربی به تجربه ها، آموزش و شخصیتش بستگی دارد. شاید مربیان خارجی که آوردیم، بهترین نبودند برای فوتبال و شاید امکانات لازم در اختیار مربی نبوده است. امتیاز من این بود که، کشورم را خیلی دوست داشتم و توانستم با کمبود امکانات و مشکلات کنار بیایم. ادامه مطلب

لینک مطلب در بالاترین

پانتومیم: زبانی دیگر برای ناشنوا

fojhan — Fri, 19 Sep 2008 14:08:18 GMT

انگشت را داخل گوشت فرو ببر تا تو هم مانند آنها شوی. این جا، خانه آنهاست؛ به رسم ادب، همرنگ میزبان شو. «شنیدن» این جا بی معنی است. تنها حرکات صورت و بدن است که سخن را می رساند، بنابراین اندک زمانی می توانی به زبانت استراحت دهی. انگار، تازه متوجه می شوی که می توان معلول بود، بدون آن که نشانی داشته باشد. و این، یکی از مشکلات بچه های ناشنوا است: «اگر نابینا باشی یا این که دست و پا نداشته باشی، همه متوجه می شوند و به کمکت می آیند. اما ما که ناشنوا هستیم، هیچ نشان ظاهری نداریم و به ما توجه نمی شود.» ادامه مطلب در زیگزاگ

لینک گزارش در بالاترین

می زنم عمو رضا رو!

fojhan — Thu, 18 Sep 2008 12:31:20 GMT

ملت شریف ایران! ناراحت شدی؟ روح لطیفت آزرده شد؟ آخی، الهی مورچه دورت بگرده! درد و بلات هم بخوره تو سر آقا فیله!

عمو رضا اذیتت کرد؟ قلب پاکت گرفت از دستش؟ حرفا و کارای زشت زشت یادت داد؟ الهی قربون اون اشکای قشنگت برم که بو فاضلاب می ده! گریه نکنیا. خودم می رم این «عمو رضا» بد رو می زنم. اصلن رو زبونش فلفل می ریزم تا اینقدر حرفای راست نزنه. با سیخ هم داغش می کنم تا یادش بمونه ، فقط یه کارگردان طنز و باید تو رو بخندونه نه اینکه در نقش یه آینه عمل کنه و چهره خوشگلت! رو بهت نشون بده.

تازه، اگه دست من به عمو رضا نرسه، بابا جونت هرکاری می کنه تا حالشو بگیره. بابا قهرمانت، چکش برداشته تا آینه عمو رو تیکه تیکه کنه.اما حیف بابات نمی دونه اگه این کار رو کنه، چهره تو رو به جای یک آینه، 100 تیکه اون آینه نشون می ده و اینجوری اوضاع بی ریخت تر می شه.

بیا کوچولوی خوشگلم، اشکاتو پاک کنم تا برای روز مبادا « اشک تمساح» برای ریختن داشته باشی.

خداجون! متشکرم

fojhan — Wed, 03 Sep 2008 18:49:18 GMT

داشتم آهنگ " خدا جون " قمیشی رو گوش می دادم، یادم افتاد که یک سری " تشکر " به خدا بدهکارم. پس با اجازه بزرگترا: خدا جون! متشکرم از اینکه روز های جمعه برق خونمون نمی ره خداجون! مشتکرم از اینکه قمیت خونه ها بعد از اینکه ۳-۴ برابر شد، حدود ۰.۲۵ ارزون شده خداجون! مشتکرم از اینکه هادی ساعی توو المپیک طلا گرفت خداجون! متشکرم از اینکه به جز " کردان "، مدرک هیچ کدوم از مردان دولتی مون تا حالا قلابی نبوده خداجون! متشکرم از اینکه سایت " عمو پورنگ " هنوز فیلتر نشده خداجون! متشکرم از اینکه ......... ( اینو دیگه توو دلم بهش گفتم )

دوره، دوره ارزانی ست

fojhan — Thu, 21 Aug 2008 21:15:18 GMT

آری، دوره، دوره ارزانی ست. هر چه بخواهی، ارزان است؛ اما تنها از نوع غیر مادی اش. وگرنه، این روزها "ارزانی" مایحتاج زندگی را حتی نمی شود در خواب دید. اما در عوض، با چشمانی نا بینا هم می توان، "زیر قیمت بودن " هر چیزی با ارزشی که قابل لمس شدن نیست را دید.

چیزی که به شدت ارزان شده، شعور مردم است. و هر کس به راحتی می تواند به آن بی احترامی کند. "علی آبادی" هم که همکارانش، تلاش بسیاری برای بهتر شدن وضعیت معیشت مردم کرده اند، از این " ارزانی" ها استفاده کرد و مثل آب خوردن، شعور مردم را زیر سوال برد.

بله دیگر، دوره، دوره ارزانی ست و رئیس سازمان تربیت بدنی هم که دید توهین به شعور ایرانی، مالیات ندارد، با لگد مال کردنش، گفت : " چه کسی گفته ما در المپیک ناکام بوده ایم؟ " شاید از کسی که ارزان، جایگاهش را در بالاترین رده ورزش ایران به دست آورده است، باید انتظار داشت که همه چیز را ارزان ببیند.

اما در بین این همه "ارزانی"، فیروز کریمی در برنامه مثلث شیشه ای، حرف ارزشمندی زده بود؛ بله، آقای علی آبادی! شما مدیر توانمندی هستید اما فقط در شهردای تهران.

امپراطور! تو هم آلوده شدی؟

fojhan — Fri, 08 Aug 2008 23:19:27 GMT

فوتبال مدیا: فصل پیش که آمدی، از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدیم. البته حق هم داشتیم؛ به هر حال داشتن یک سرمربی که رنگ 3 جام جهانی را به خود دیده بود، کم چیزی نبود. اواسط فصل، شادی مان بیشتر هم شد؛ چون علاوه بر دانش فنی، ادبیات خاصی را هم به همراه خود آورده بودی.

انتهای فصل که رسید، شادی مان دو چندان شد، اما نه تنها به خاطر قهرمانی در لیگ برتر، بیشتر به این دلیل که تاثیری مثبت، هر چند کم، بر روی ادبیات فوتبال ما گذاشته بودی. برای همین، رفتنت خیلی غم انگیز بود، حتی برای «غیر فوتبالی» ها.

هنگامی که قرار شد، دوباره بیایی، خوشحالی مان با تعجب همراه شد. امپراطور که در تصمیم رفتنش، بسیار قاطع می نمود، برگشت. آنهم در شرایطی که کاشانی، همراه قدیمی اش، دیگر در تیم نبود.

از اینکه دوباره با ما بودی، از خوشحالی سر از پا نمی شناختیم اما مگر «تعجب» دست از سرمان بر می داشت؟! آنقدر قاطعانه خداحافظی کرده بودی که پشت سرت غم نامه ها نوشتند؛ حتی تو را با «بازرگان» مقایسه کرده بودند. پس طبیعی بود، در اوج خوشحالی از این اتفاق متعجب شویم.

سعی هم کردیم این «تعجب» را در نطفه خفه کنیم اما راه به جایی نبردیم. هرگاه به سوال های برآمده از این ماجرا فکر می کردیم، سوال دیگری متولد می شد. تا اینکه به ناچار منتظر ماندیم تا «گذشت زمان» جواب سوال هایمان را بدهد.

و زمانی طول نکشید که پشت تریبون «نود» به سوال ها جواب دادی، البته در ظاهر! درست در این زمان بود که غم جای خوشحالی و تعحب مان را گرفت. « غمی» که هزار بار حزن انگیز تر از « غم رفتنت» بود.

وقتی که رفتی، ناراحت از دست دادن مربی ای بودیم که هم کلاس فنی اش بالا بود و هم کلاس صحبت کردنش.

اما بعد از صحبت هایت در نود، ناراحت بودیم از اینکه در عین وصال از دست داده بودیمت! شاید کمی اغراق چاشنی کلام مان شده است و شاید هم به جاده خاکی زده ایم و در کل اشتباه می کنیم. اما وقتی که از دلایل برگشتنت می گفتی، احساس عجیبی به ما می گفت، صادقانه حرف نمی زنی. تصور کردیم، دیگر امپراطور رک گو فصل پیش ما نیستی.

اما این، تنها دلیل غمگین شدمان نبود. چیزی که بیشتر از همه آزارمان داد، این بود که در طول یک سال گذشته، چقدر اشتباه فکر می کردیم، موجی مثبت – در زمینه اخلاقی – در فوتبال کشورمان راه انداخته ای. نگو، پیش از اینکه مربیان از تو تاثیر پذیرند، تو از آنها الگو برداری کرده بودی. و در حالیکه فکر می کردیم واکسینه هستی، آب گل آلود فوتبال ایران، تو را هم آلوده کرد.

یادگار زریران، یادی از قهرمانان حماسی

fojhan — Wed, 06 Aug 2008 17:53:18 GMT

«یادگار زریران»، نام نمایشی است که «قطب الدین صادقی» از تیرماه بر روی صحنه برده است. یادگار زریران داستان یکی از بزرگترین و پرافتخارترین کهن قهرمانان حماسی ایرانی به نام زریر است. این قهرمان حماسی در جنگی بین ایرانیان و تورانیان کشته می شود و بستور، فرزند خردسال زریر از سرداران نامدار ایران شاهد کشته شدن پدرش به دست سپاه توران است. او به خونخواهی پدر با وجود سن کم و مخالفت اطرافیان به میدان جنگ می‌رود و پس از دیدن جسم بیجان پدر به مبارزه با دشمن می‌پردازد و روح پدر نیز حامی وی در میدان مبارزه است. در این مبارزه که یک روز طول می کشد، بستور 7 ساله، 6 دهه بزرگ می شود و موفق می شود سپاه تورانیان را از پای درآورد و در نهایت به فرمان پدر، یک گوش، یک چشم، یک پا و یک دست «ارجاسب»، پادشاه تورانیان را از او می گیرد و این پادشاه را سوار بر خری بی دم به دیارش می فرستد.

تا اینجا، شاهد تئاتری بودیم که یکی از داستان های کهن را به نمایش می گذاشت و باید گفت صادقی و بازیگرانش به بهترین نحو این کار را انجام دادند و من به خصوص از بازی «ناصر عاشوری» (بستور کودک) خیلی لذت بردم.

اما در 5 دقیقه آخر نمایش، احساس کردم تفکر صادقی وارد جریان شده است و آنچه می دیدیم، حرف نهایی این کارگردان از اجرای این نمایش بود. هنگامی که بستور مسن کارش را به اتمام رساند، در یک لحظه متوجه شد که هیچ کس زنده نمانده است و احساس تنهایی غم انگیزی کرد. برداشت من بیننده این بود، بستور که هنگامی بچه بود و شور و شوق جنگ داشت، از اینکه در این راه قدم گذاشته است، بسیار ناراحت بود. او ناراحت بود از اینکه چرا تمام عمرش را در جنگ گذراند و هیچ چیز از گذران زندگی نفهمید. و من فکر می کنم این قمست از نمایش، حرف صادقی را مبنی بر اینکه این نمایش " ادای احترام نمادین به کسانی است که عمر خود را در مبارزه سپری کردند و بدون آنکه به خود فکر کنند، پیر شدند. "، با آخر نمایش در تضاد است.

اما کار، در اینجا تمام نمی شود و وقتی بستور پیر در جستجوی پدرش از صحنه خارج می شود، به ناگاه کودکی در لباسی امروزی و با در دست داشتن اسلحه ای مدرن وارد صحنه می شود و دنبال پدرش می گردد. در نهایت این پسر کنار درختی می نشیند و به پدرش می گوید که تا وقتی برگردد، منتظر می ماند.

در این هنگام، تنها چیزی که به ذهن من خطور کرد، این بود که کارگردان دارد تکرار تاریخ را نشان می دهد و بعد از صحبتی که بعد از پایان نمایش با او داشتم، این حرف را تایید کرد.

و اما نمی دانم چرا یکی از تماشاگران تئاتر، این نمایش را تمثیلی از فلسطین می دانست.

پ.ن۱ : به کسانی که این نوع نمایشنامه ها را دوست دارند، حتما پیشنهاد می کنم، این تئاتر را ببینند چون بسیار زیبا کار شده است.

پ.ن۲: پسر خوب، دختر خوب! تو که دوست داری دست دور گردن دوست دختر / پسرت بندازی و هر و هر بخندی، برای چی می آیی تئاتر؟؟؟؟؟؟؟ تو که اینقدر شعور نداری، به بیننده کنار دستی ات احترام بگذاری و با سکوتت اجازه دهی، از نمایش لذت ببرد، برای چی بی خود 4 هزار تومان خرج می کنی؟؟؟؟؟ تو و دوستای کم عقل تر از خودت که تا آخر تئاتر دست از لودگی برنداشتی، بی خود می کنی، آرامش دیگران را برهم می زنی. و جالب این جا بود که از صحبت هاتون مشخص بود که از دوستان بعضی از بازیگران این نمایش هستید!

پ.ن۳: عکس از رضا معطریان - سایت ایران تئاتر